پس از آن، در مودِنا و پارما بود. در ايتاليا سفرهاي زيادي كرد، به تدريج تمايلات يوآكيمياش را از دست داد و محافظهكارتر شد؛ در 1281، ظاهراً در رگيو اقامت گزيد، و تاريخ خود را در آن جا نوشت؛ اندكي پس از 1288، درگذشت.
او در 1284، تاريخي دربارهٴ رويدادهاي سالهاي 1167 ـ 1287، به زبان لاتيني نوشت، كه در حدود 1288، آن را اصلاح و تكميل كرد. اين كتاب خيلي جنبهٴ شخصي دارد و شامل اطلاعات حسب حالي زيادي است، آيينهٴ تمامنمايي است از زندگي آن عصر ايتاليا و فرانسه، و از قديميترين گزارشهاي مربوط به عادات و رسوم فرانسه است كه به دست يك خارجي نوشته شده است. اين كتاب بهويژه از نظر تاريخ لومباردي، و تاريخ فرقهٴ فرانسيسي، ازجمله اختلافاتي كه اعضاي تندرو فرقه موجب ميشدند بسيار باارزش است. همچنين، در آن اطلاعات بسيار جالبي دربارهٴ موضوعهاي گوناگون وجود دارد، از قبيل موسيقي فرانسيسيان، و نخستين اشارهٴ غير قابل ترديد به كالبدگشايي پس از مرگ. در اثناي طاعون سال 1286، پزشكي كرمونايي جسد يكي از كشتهشدگان را براي آزمايش قلب باز كرد. براي كالبدشكافي بعدي در 1303،
¿ يادداشت مربوط به بارتولوميوي وارينيايي (ج 3).
ساليمبِنه بسيار موٴمن و سادهلوح، ولي صديق و راستگو بود، او سفرهاي زيادي كرده و با مردمي از هر قبيل ملاقات كرده بود، از جمله با برخي از مشاهير قرن همچون فردريك دوم، سنلويي، پاپها و فرمانروايان.
جاكومو دا واراگيو1
در حدود 1230، در وارانتزه، نزديك جنوا زاده شد؛ در 1244، به سلك دومينيكيان درآمد، از 1267 تا 1268، رئيس فرقه در لومباردي بود؛ اسقف اعظم جنوا در 1292؛ در 1298 ـ 1299، در جنوا درگذشت. مورخ و تذكرةالاوليانويس ايتاليايي. مهمترين آثارش
تاريخ جنوا و حكايات مقدسين است، كه هر دو پس از 1292، تأليف شدهاند. اولي،
تاريخ جنوا، از روزگار اساطيري تا سال 1293 (1297) است، شامل اطلاعاتي دربارهٴ حيات اجتماعي و داخلي و پيشرفتهاي اخلاقي.
حكايات مقدسين (يا تاريخ لومباردي، چون حاوي تاريخ لومباردي هم هست) از رايجترين آثار قرون وسطا، بود. شهرت آن را ميتوان از وجود ترجمههاي قديم به بسياري از زبانهاي محلي، و اين كه از نخستين كتابهاي چاپي بود، و از نام آشناي افسانهٴ زرين دريافت. اين نام را در همان اوايل، يعني پيش از پايان سدهٴ سيزدهم، بدان دادند. ارزش علمي اين كتاب درخور توجه